REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
Wiedza i Praktyka Sp. z o.o.
ul. Łotewska 9a
03-918 Warszawa
REKLAMA
REKLAMA

Kompromis to jedna z metod rozwiązywania sytuacji spornych. Bardzo często uważany jest za najlepszą drogę do uzyskania porozumienia. Polega na ustaleniu w toku rozmów pewnych ustępstw, które są w stanie zaakceptować obie strony po to, by osiągnąć cel, jakim jest uzyskanie porozumienia.
Fakt pojawienia się ustępstw sprawia, że kompromis nie jest uważany za idealne rozwiązanie. Każda ze stron poświęca bowiem, jakąś część korzyści, jakie mogłaby osiągnąć na rzecz przeciwnika. Sytuacja ta sprawia, że przy korzystaniu z kompromisu nie można mówić o stuprocentowej wygranej lub porażce.
Menadżer projektu bardzo często musi podejmować decyzje korzystając z kompromisu. Rozpatrując wiele czynników związanych z realizacją działania nadaje wagę poszczególnym aspektom i dokonuje wyboru najkorzystniejszego rozwiązania.
Przyjęcie kompromisu jako rozwiązania dla sytuacji spornej wymaga zaakceptowania faktu występowania konfliktu. Związany jest on z występowaniem minimum dwóch rozwiązań, które w swojej naturze są rozbieżne. Pełna aprobata dla jednego powoduje niespełnienie drugiego. Taka dychotomia pojawia się także w pracy zarządzającego projektem. Przejawia się ona w występowaniu następujących par potencjalnych sytuacji konfliktowych(Berkun S., Sztuka zarządzania projektami, Wydawnictwo Helion, Gliwice, 2006, s. 25-27).
Każdy projekt jest okazją do pokazania się szerszemu gronu decydentów. Dotyczy to zwłaszcza dużych i atrakcyjnych działań. Projekt wprowadzenia nowego modelu samochodu na rynek może okazać się trampoliną dla kariery jego koordynatora. Pokusa osiągania osobistych korzyści może powodować, że menadżer będzie ograniczał dostęp poszczególnym pracownikom zespołu do ważnych informacji. Zwłaszcza tych, które mogą mieć bezpośrednie przełożenie na dostrzeżenie kogoś poza zespołem np. lider projektu będzie głównym występującym podczas oficjalnej prezentacji, a nie osoba, która będzie posiadała największą wiedzę.
O końcowym sukcesie każdego projektu decyduje wysiłek wielu osób. Dobrze, by menadżerowie projektów o tym pamiętali. Jednym z ich najważniejszych zadań jest stworzenie takich warunków współpracy, w których rola zespołu będzie widoczna i podkreślana na każdym kroku. Koordynator działania jak najrzadziej powinien podejmować autokratyczne decyzje. Nawet w kryzysowej sytuacji, gdy wymagane jest podjęcie szybkiej decyzji lider powinien zwrócić uwagę na swoich podwładnych. Postępując w ten sposób zbuduje sobie nie tylko autorytet, ale także zaufanie. Pozwoli ona na podejmowanie jednoosobowych decyzji, które będą akceptowane przez resztę zespołu.
Każdy projekt składa się z szeregu działań, które następują po sobie. Wiele spośród nich musi zostać wykonanych po to, by móc rozpocząć realizację następnych. Nie oznacza to jednak, że koniecznie należy wprowadzić sztywne ramy postępowania. Wynikający z nich rygor może spowodować, że pracownicy nie będą w pełni efektywni. Zamiast myśleć kreatywnie i poszukiwać nowych rozwiązań (które mogą nie być odpowiednie do aktualnie realizowanego projektu, ale mogą mieć wpływ na przebieg kolejnych inicjatyw) będą raczej zastanawiać się, jak wykonaniem konkretnego zadania. Warto więc dać członkom odrobinę swobody. Z pewnością poprawi ona stan psychiczny ludzi. Dodatkowo kontrolowana swoboda przyczyni się do pojawiania się nowych pomysłów.
Wiele rozwiązań pojawiających się w toku pracy powstaje w nieoczekiwanych sytuacjach. Krótka rozmowa w windzie, jeden email czy ogłoszenie przeczytane na tablicy informacyjnej. Wszystkie one mogą być początkiem nowego projektu. Warto więc dać członkom zespołu możliwość na prowadzenie rozmów, które nie koniecznie związane są z pracą. Jednocześnie warto też, by w ten sposób komunikowali się współpracownicy realizujący złożone zadania. Jest to przede wszystkim szybki sposób umożliwiający precyzyjne przekazanie informacji. Nie można jednak zapominać, iż w projektach konieczne jest prowadzenie dokumentacji. Są też sytuacje, w których rozmowa nie jest właściwym rozwiązaniem, a poruszane zagadnienia wymagają formy pisemnej. Dlatego też rolą menadżera projektu jest ocena, które sytuacje są konieczne do zastosowania formy pisanej, a które pozwalają na korzystanie z formy mówionej.
Działania projektowe wiążą się z występowaniem wielu różnorodnych zadań, które menadżer musi zakomunikować swoim podwładnym. Może to zrobić na dwa sposoby. W pierwszym skupi się na wszystkich szczegółach, dokładnie opowie, co i kiedy musi zostać wykonanie. Precyzyjnie określi kto jest odpowiedzialny za konkretny obszar prac. Dodatkowo swoje polecenia będzie przekazywał członkom zespołu w formie elektronicznej jednocześnie żądając cotygodniowych raportów z wykonanych zadań. Takie postępowanie z pewnością będzie profesjonalne i da kierownikowi poczucie pełnej kontroli. Sprawi też, że proste zadania, które możliwe jest do wykonania w kilkanaście minut będzie realizowane przez kilka godzin. Można to zestawić z prostymi regułami określonymi na początku pracy. Prostota może okazać się kluczem do sukcesu.
Na początku każdego projekty możemy odczuwać entuzjazm. Pełni chęci i silnie zmotywowani podejmujemy działanie. Cel, co prawda odległy, optymistycznie nastraja do podejmowania kolejnych zadań. W miarę ich wykonywania początkowa euforia opada. Obok zrealizowanych zadań pojawiają się także drobne niepowodzenia. Terminy stają się coraz bardziej napięte, a w pracę wkrada się zniecierpliwienie. Chcemy coraz szybciej osiągać cele pośrednie. Dobry menadżer powinien ze spokojem spoglądać na obecną sytuację. Swój spokój powinien transferować także na podległy mu zespół. Jasno określone cele strategiczne powinny być cierpliwie realizowane poprzez wykonywanie kolejnych, zaplanowanych zadań.
Na etapie planowania projektu pojawia się szereg różnorodnych zadań. Jedna z nich są bardziej ryzykowne, inne odznaczają się większą dozą bezpieczeństwa. Zarządca powinien zawsze strać się podejmować racjonalne decyzje. Nie oznacza to, że z góry należy rezygnować z ryzykownych posunięć. Pogłębiona analiza powinna pomóc ocenić ryzyko i określić, czy jest ono akceptowalne na konkretnym etapie projektu. Menadżer powinien także mieć świadomość możliwości pojawienia się niekorzystnych sytuacji i przygotować się na ich wystąpienie. Tak przygotowany nie będzie się ich obawiał, a jego decyzje będą odznaczały się nie tyle odwagą, ile chłodną kalkulacją korzyści i ewentualnych strat.
Dobry menadżer powinien ufać swojemu zespołowi. Każdemu z jego członków zależy bowiem na końcowym sukcesie projektu tak samo jak jemu samemu. Ponadto zaufanie wiąże się z bardzo ważnymi czynnikami psychologicznymi. Podnosi poziom dobrej energii w zespole. Dzięki niemu pracownicy wiedzą, że mogą podjąć działanie i nie spotka się to z krytyką przełożonego. Nie oznacza to jednak pełnej swobody. W końcu to kierownik odpowiedzialny jest za realizację projektu. W skrajnych sytuacjach powinien wyrażać swoje zdanie, choćby wiązało się to z krytyczną oceną czyjegoś pomysłu lub pracy.
Powyższe pary sytuacji stanowią codzienność pracy menadżera projektu. Pojawiają się w różnych kontekstach i wymagają od zarządzającego podejmowania kompromisowych decyzji. Wybór konkretnego rozwiązania nie musi być stały w czasie. Menadżer jest także człowiekiem i cały czas się uczy. Zdobyte doświadczenie pozwala na lepsze podejmowanie decyzji w przyszłości.

bibliotekarz z pasją do dzielenia się wiedzę i doświadczeniem, edukator, prelegent, autor ponad 300 artykułów w czasopismach specjalistycznych skupionych wokół tematu bibliotek i instytucji kultury. W swoich tekstach wskazuje na praktyczne aspekty wdrażania teoretycznych rozwiązań. Prowadzi szkolenia w całej Polsce jest członkiem Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich. Kujawsko-Pomorski Bibliotekarz Roku 2023